Ψάχνω το άλλο μισό των ασωμάτων
μιας νέας αρχής και των θαυμάτων
στη μαύρη γη κλαδί ελάτης
μια στιγμή οφθαλμαπάτης
Νερό Ιόνιο με ξεδίψασε
να ζω ταξίδια όμως με δίκασε
και σαν βροχή στάζεις σταφύλι
με ρομπόλα άναψα καντήλι
να λέω λόγια μεθυσμένα
από ξενύχτι κακογραμμένα
Και συ που είπες πως θα 'ρθεις
με χρώματα ανατολής
όλο κοιτάς από το τζάμι
και ένα παράπονο με πιάνει
Χρυσό σταυρό μαύρο μαντήλι
και μία ρόγα από σταφύλι
τραγούδι γράφω μεθυσμένο
και από ξενύχτι κακογραμμένο
στην ανάγκη τι να βρω
πιο δυνατό πιο ακριβό
Καλό ταξίδι φίλε Άγγελε...
Γεμίζει με την παρουσία του τις γειτονιές των αγγέλων από το απόγευμα της Τετάρτης 2 Νοεμβρίου ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς της ροκ στην Ελλάδα, ο Άγγελος Σκορδίλης.
Έφυγε την Τετάρτη 2 Νοεμβρίου σε ηλικία μόνο 52 χρόνων.
Η κηδεία του έγινε χθες.
Σε βιογραφικό του σημείωμα σε πρώτο πρόσωπο ο ίδιος σημείωνε:
«Ξεκίνησα με κλασική κιθάρα στα 13 μου και στη συνέχεια έμαθα μόνος μου και άλλα όργανα, όπως μπάσο, φυσαρμόνικα, ντραμς και αργότερα και πιάνο.
Οι καταβολές μου και τα ακούσματα που με συγκίνησαν ήταν το ροκ της δεκαετίας του '60, αλλά και το ρεμπέτικο. Γενικά, όμως, δεν απέρριπτα κανένα είδος μουσικής και κανένα δημιούργημα από αυτά που τουλάχιστον θεωρούσα ότι δεν είχαν ημερομηνία λήξης! Παρόλα αυτά από τα 15 μου χρόνια πάλεψα στο πάλκο της νύχτας, σε χώρους δυσανάλογους και των καταβολών και της ψυχής μου, που μπορώ όμως να πω ότι ήταν για μένα ένα μεγάλο σχολείο σε πολλά πράγματα πάνω στη μουσική, ακόμη και στην ίδια μου τη ζωή! Να σημειώσω και ότι εκείνο τον καιρό, 1974, όχι μόνο δεν υπήρχαν χώροι για να παρουσιάσουμε αυτό που θέλαμε (πλην των κυνοκομείων που προανέφερα, διά... τον άρτον τον επιούσιον), αλλά ούτε τα λεγόμενα προβάδικα και πολλές φορές οι πρόβες γίνονταν Φλεβάρη μήνα σε ταράτσες από νεόχτιστες οικοδομές με φωτιά για ζέσταμα και με... "δανεικό" ρεύμα από την κολόνα της ΔΕΗ!
Τα γκρουπ εκείνου του καιρού που είχα στην πατρίδα μου ήταν οι "Albatross", οι "On the road band" και οι "Burning slippers". Κοντά στο 1983 τελειώνοντας τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις και τις σπουδές μου στο Κρατικό Ωδείο Β. Ελλάδας (πτυχία: αρμονίας, αντίστιξης, ωδικής, φούγκας) συνεργάστηκα με πολλούς επώνυμους καλλιτέχνες ως κιθαρίστας και ενορχηστρωτής σε προγράμματα διαφόρων μαγαζιών της Θεσσαλονίκης ( Καίτη Γκρέι, Τζίμης Μακούλης, Γ. Μητσάκης κ.ά.).
Το 1985 κατέβηκα μόνιμα στην Αθήνα και για ενάμισι χρόνο συνεργάστηκα ως κιθαρίστας με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον Γιάννη Γιοκαρίνη, τους αδελφούς Κατσιμίχα, τον Σάκη Μπουλά και τον Γιάννη Μηλιώκα στις συναυλίες τους και στις δισκογραφικές τους δουλειές. Το 1986 ανοίγει η δισκογραφική αυλαία για μένα, όχι με προσωπικό δίσκο, αλλά με την υπέροχη εκείνη συνεργασία στο soundtrack της ταινίας "Νοκ άουτ", όπου τραγούδησα το "Μην κλαις για μένα Ελλάδα" των Παύλου Τάσιου και Γιώργου Χατζηνάσιου. Στην ίδια δουλειά συνεργάστηκαν τότε και οι αείμνηστοι Παύλος Σιδηρόπουλος και Βλάσης Μπονάτσος.
Στο τέλος του '86 κυκλοφορεί και ο δίσκος "Στον δρόμο για την Ιθάκη", πανελλήνια προσπάθεια κατά των ναρκωτικών, όπου συμμετείχα με το τραγούδι μου "Φευγάτη" και στη συνέχεια ακολουθούν οι προσωπικοί δίσκοι:
Τι κούραση να ξεκουράζεσαι L.P. LYRA 1987.
Μηχανάρα μου κλεμμένη L.P. MINOS 1988.
Ονειροπόλος ακροβάτης L.P. LYRA 1990.
Πόλεμος για την Ειρήνη -Γενάρης 2001 - Maxi single, δική μου εντελώς προσπάθεια για φιλανθρωπικό σκοπό με θέμα τα γεγονότα στον Περσικό. Κατά τον Μάρτη του 2001, με τη βοήθεια - παρέμβαση του ρ.σ. Ράδιο Θεσσαλονίκη και την προσθήκη του τραγουδιού "Έλα μαζί μας", το maxi αυτό κυκλοφόρησε επίσημα για τον παραπάνω σκοπό!
Δίσκος που προκάλεσε δυο ακραία συναισθήματα: έντονη συμπάθεια και έντονη αντιπάθεια! Αιτία, το ένθετο που περιείχε.
Όλοι οι προαναφερθέντες δίσκοι είναι βινύλια και πια δύσκολα θα τους βρει κανείς.
Στη συνέχεια για περίπου μια δεκαετία μετακόμισα και έζησα με την οικογένειά μου στην Αίγινα.
Εκεί γνωρίστηκα με τη στιχουργό - συγγραφέα Βικτώρια Τράπαλη και παρέα φτιάξαμε πολλά τραγούδια που έχουν μέσα τους τη μυρωδιά των τοπίων του νησιού που είχαμε την τύχη να κατοικούμε! Στην παρέα μας προστέθηκαν αργότερα, η Γεωργία Δεληγιαννοπούλου και ο Μάνος Νεόφυτος. Οι τέσσερίς μας φτιάξαμε το γκρούπ "ΕΤΑΙΡΟΙ" και το CD "σημάδια" που ατυχώς κυκλοφόρησε αρχές του 1999 μόνο για τρεις βδομάδες! Η εταιρεία έκλεισε και εμείς το αποσύραμε από την αγορά κατά το συντομότερο! Μη θέλοντας να θυμάμαι τίποτα από εκείνο τον δίσκο και μετά από μεγάλη αποχή, ξανάφτιαξα σχεδόν εξ αρχής (μαζί και με κάποια άλλα) τα τραγούδια εκείνα και περίμενα τη στιγμή που δίκαια θα ξαναδοκιμάσουν την τύχη τους!
Το 2003 εκδόθηκαν 5 από αυτά με το γενικό τίτλο "Μόνα στολίδια". Δίσκος συνεργασίας με την Ελένη Βιτάλη και τον παραγωγό και φίλο Μάνο Νεόφυτο.
Και τώρα 2006 κυκλοφόρησε το έκτο μου L.P. "Διαδρομή", στίχοι Βικτώρια Τράπαλη με πολλών φίλων συμμετοχές, όπως Ελένη Βιτάλη, Σταύρος Λογαρίδης, Βασίλης Λέκκας, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, Νατάσα Πρωτοπαπαδάκη, Μάνος Νεόφυτος, Γιάννης Λυμπέρης. Είναι παραγωγή δική μου και του Μάνου Νεόφυτου και κυκλοφόρησε από την εταιρεία "Καθρέφτης" του Μωυσή Ασέρ.
Τα τελευταία 5 χρόνια κατοικώ στον Πειραιά - Κερατσίνι, σε γειτονιά ανάλογη με αυτήν της Σταυρούπολης, όπου μεγάλωσα! Τις χειμωνιάτικες νύχτες παρουσιάζω τις δουλειές μου σε κάποια μπαράκια της Αθήνας, ενώ για 5 μήνες τον χρόνο περιοδεύω στην Κρήτη».
Είχα γνωρίσει κάποτε πέρα σε ξένα μέρη, σε ένα μικρό πολύ μικρό, χωριό που θα σου πω.
Κρατούσαν συνήθειες από παλιά, αιώνες είναι πίσω, τις χάριζε πριν γεννηθεί η μανά στο παιδί.
Του έλεγε αγόρι μου υπάρχουνε φορές, που θα βρεθείς να περπατάς και ο δρόμος θα μακραίνει, τριγύρω σου ψηλά βουνά, μάτια μου να τα ανεβείς, παιδί εσύ, ζωή χρυσή, τον ουρανό ζηλεύεις
Και έμοιαζε στον ύπνο του να έχει σιγουρέψει, όλη η ζωή του όμορφη σαν την ανατολή.
Κοιμήσου καρδιά μου να σε χαρώ, η νύχτα είναι μεγάλη. Κοιμήσου ύπνο να 'χεις γλυκό, σου μοιάζει το φεγγάρι.
Θα βρεις κοπέλες στους αγρούς, όλες ένα λουλούδι, και αν αγαπήσεις μην αρνηθείς και πες το σαν τραγούδι.
Θα σε διαβάζουν όμορφες δασκάλες στα μπαλκόνια, και συ θα κοιτάς το απέραντο σαν 'ρθουν τα χελιδόνια.
Να σου χαρίσουν μάτια μου της άνοιξης το χρώμα, θα βλέπω πως μεγάλωσες και πως γελάς ακόμα.
Και αν βρεις το δέντρο το πιο ψηλό που αγγίζει, τα αστέρια, αν το ανεβείς θα 'ρθω και 'γω φτερά τα δυο μου χέρια.
Σε παρουσιάζω ως κάτι συνήθης, Σε καυτηριάζω με ψυχρές ερωτήσεις, Σε αφήνω στο λαβύρινθο να μπεις Και σε δωμάτια αθόρυβα να γλιστρήσεις.
Αφήνω όλα τα ψεύτικα σινιάλα, Αυτά που βλέπω μόνο σου εξηγώ, Θα είναι γύρο γύρο τόσα άλλα Και πόσα ακόμα που στα χέρια θα κρατώ.
Θα τολμάς της ενοχές να κουβεντιάζεις, Καθώς θα λιώνει μια νύχτα το φεγγάρι, Θα προσπαθείς μια λέξη να ανταλλάξεις, Χωρίς να παίρνεις πίσω μια άλλη.
Σε στέλνω να αγγίξεις ένα ένα Τα αστέρια που έχουν μπει στα όνειρα σου, Δεμένη με κλωστή η Ανδρομέδα, Να την κρατάς να είναι μόνο δικιά σου.
Σε παρουσιάζω ως επίλογο της σκέψεις μου, Όταν αισθάνομαι μια συνήθεια που έχει φύγει, Μπερδεύετε με πράξεις και με λέξεις μου, Παραπατάει στα σκαλιά με άδειο ποτήρι.
Πολλές φορές από περιέργεια, τραβάς την κουρτίνα να σιγουρέψει κάποια ανησυχία σου, η ανησυχία αυτή σε οδηγεί καμιά φορά, να διπλοκλειδώσεις την πόρτα. Είναι λάθος να κλειδώνεις τον φόβο σου ενώ το τζάμι δεν μπορεί να ασφαλίσει μια επιθυμία σου ,που καταλήγει σε ένα Όνειρο... Και όπως γνωρίζεις τα όνειρα, βασίζονται κάπου χωρίς να έχουν μια γερή βάση, γιατί γίνονται σύννεφα και ταξιδεύουν. Και το κάθε σύννεφο έχει το δικό του δρόμο, με δική σου ευθύνη το καβαλάς και δραπετεύετε από την κλειδαρότρυπα που λίγο πριν εσύ ο ίδιος είχες διπλοκλειδώσει, φυλακίζοντας την ύπαρξη του φόβου σου, πίσω από την κουρτίνα. Βλέπεις την μοναξιά να φτερουγίζει, γύρω-γύρω από τη λάμπα και για να ξεχαστείς μια ακόμα φορά ξεφυλλίζεις την ιστορία επαληθεύοντας συνήθειες άγνωστων ποιητών....
Τη νύχτα αυτή που με βλέπεις να καίγομαι στις φλόγες μου, να δαμάζω τον αέρα με τα μάτια, άλλαξαν στο μυαλό οι εικόνες μου, διαλύθηκαν χίλια δυο κομμάτια.
Τη νύχτα αυτή που κράτησα τα λάθη μου, πιο μικρά και πιο ασήμαντα από άλλα, χάρισα στη τύχη την αγάπη μου, γιατί είχα όνειρα μεγάλα.
Μα ξεχάστηκα να βρεθώ με μένα, έφευγε ο χρόνος σαν γέρικα σε ράγες τρένα, έτσι αργά και εγώ δεν το 'χα καταλάβει, ήταν η διαδρομή λίγο μεγάλη.
Τη νύχτα που κόλλησε στη σκέψη μου, μια απόδραση χωρίς κανείς να καταλάβει, ένα σημείωμα θα 'χε μια μόνο λέξη, τόσο απλή δίχως μόρφωση μεγάλη.
Πέρναγαν από μπρος μου χρόνια αμίλητα, χωρίς να είχα τα περασμένα μαρτυρήσει, και ήταν όλα γύρω μου τόσο ύποπτα, όταν μια τελευταία έψαχνα λύση.
Όταν κοιτούσες την κίνηση ώρες, πίσω απ' τη σιωπή σου και ούτε μια κουβέντα. Όταν μετρούσες τα σκαλιά δεν σε άκουσα πετούσες. Κλεισμένο το σπίτι ξεχασμένες μέσα όλες οι απαντήσεις, ποτέ δεν με ρώτησες. Με δοκίμαζες αν αντέχω και έβλεπα ιδρωμένος, το δωμάτιο να είναι μόνο τέσσερις τοίχοι. Μόνο μια αράχνη, παγιδεύει την μοναξιά μου μια αράχνη και τέσσερις τοίχοι. Και μου έμεινε μόνο ένα δικαίωμα, να θυμάμαι. Είμαι μέσα στα βιβλία που κρατάς, μια τελεία. Πάντως σε αναγνώρισα με ένα μόνο άγγιγμα, έτσι όπως χτυπούσε η καρδιά σου. Δεν είναι ξέρεις πως άργησα, ο καθένας με το δικό του βήμα, βλέπεις το απέναντι σπίτι, ναι αυτό με τα καπνισμένα παραθύρια, είναι το σπίτι μου. Μέτρησα τους χειμώνες με κάρβουνο στα χέρια μου δεν με άγγιξες να δεις. Έστελνα μηνύματα γράφοντας στα χνώτα, πότε όμως δεν τελείωσα, κρύωνα, είχε το τζάμι διαλύσει. Ξέχασα να ζωγραφίζω, έτσι μόνο ένα σκύλο ή ένα φεγγάρι όπως χρωμάτιζε της άνοιξης τα λουλούδια με ένα μόνο χρώμα. Όταν θα μπεις και θα ναι όλα τέσσερις τοίχοι θυμήσου ότι σου έμεινε μόνο ένα δικαίωμα.
Θα 'ρθει κρύος αέρας απ' τα δάση και θα περάσει από δρόμους και αυλές, να δεις με μιας που όλα θα ΄χουνε αλλάξει, πάνω απ' την πόλη, χρώμα να παίρνουν οι σκιές.
Θα ακούσεις τη μουσική να είναι ίδια, χίλιες λέξεις το τραγούδι που θα λες, η νύχτα θα χωρά σε μια κλεψύδρα, θα δεις να χάνονται σημάδια και πληγές.
Μαζεύεις σταγόνες απ΄τα φύλλα του χειμώνα, σταγόνα - σταγόνα τη ζωή θέλεις να πιεις, αλλάζει πάντα των ματιών σου το χρώμα, όταν σε παίρνει η μπαλάντα της βροχής.
Άνοιξε το παράθυρο σαν έρθει, ένα σύννεφο για στρώμα, θα στρωθεί, θα είναι τόσο λευκό που θα σ' αρέσει, σε ένα όνειρο λευκό 'θε να χαθείς.
Θα 'ρθει κρύος αέρας απ' τα δάση, απ' τη φωτιά σου για να ζεσταθεί, με μιας όλα θα έχουνε αλλάξει και μια μπαλάντα να χωρίζει τη σιωπή.
* * * * * * * * * * * * * * * *
Η "μπαλάντα της βροχής" έγινε τραγούδι και υπάρχει στο τελευταίο cd τουΛεωνίδα Παφιλιάρημε τίτλο " Χάρτινο Κορμί " [ΕΜΣΕ 2008]
Στη σφαίρα του μύθου στους παγωμένους ουρανούς Στα μάτια που κλαίνε στους μακρινούς ωκεανούς Στα ψεύτικα χάδια στις ματωμένες Κυριακές κάμποσα βράδια Τραβούσε ο αέρας με ορμή χίλια κομμάτια Κάθε φορά σαν κλαιν’ τα δυο σου μάτια
Στις αποφάσεις και στα κρυμμένα μυστικά ποτέ μη χάσεις Η κάθε ελπίδα είναι σκιά που χάνεται στην καταιγίδα Όπου κι αν φτάσεις πάλι εδώ θα τριγυρνάς μέσα στους δρόμους της φωτιάς
Κρυφό μου πάθος Δεν βρήκα λόγο να σου πω Πως λάθος ήτανε και αυτό Ένα μου λάθος
Και συνέχεια να σε ρωτούν , πόσο όμορφα πέρασες την νύχτα , να συνεχίζουν την ίδια μονότονη ερώτηση , πόσο όμορφα περνούν οι στιγμές σου. Ακολουθάω τον κύκλο του σαλίγκαρου , χωρίς αρχή και τέλος , στο ίδιο πάντα σημείο κάτω από τη γέφυρα , πίσω από το φως κρύβομαι για να σε βρω. Κάπου εδώ αν θυμάμαι , το τελευταίο τσιγάρο , και οι στάχτες έχουν μείνει ακόμα στα βράχια με ένα διαφορετικό χρώμα , κάτι από ουρανό και αλάτι γλιστράει στα χέρια σου , δωσ’ μου λίγο απ’ το χρώμα των ονείρων σου και κοίταξε το απέραντο γαλάζιο , και αυτό το ίδιο χρώμα σε λάθος όμως όνειρο. Ξαναγύρνα στο τέλος , είναι το κλειδί για μια καινούργια αρχή. Μάζευε ήλιο από τα χαμόγελα των παιδιών , προχώρησε σιγά , κάπου εδώ σ’ αυτά τα χρόνια έχω χάσει μιαν ελπίδα. Μην αρνηθείς τον άνεμο , άσε να σε παρασύρει στα πιο όμορφα ταξίδια του , σύντροφος γίνε στα πουλιά , δανείσου τα φτερά τους. Κάπου εδώ , αν θυμάμαι καλά , τον τελευταίο χειμώνα πριν την ανάσταση , χορέψαμε στην φωτιά… 26 – 9 - 1997
Το μίσος η αγάπη , ένα ψέμα ένα δάκρυ Στην αγάπη ο θυμός σου , νομίζοντας ο άγγελος σου Και στου χρόνου το πήγαινε έλα , Πώς να αντέξεις σ’αυτή την τρέλα
Στα κρυφά τα όνειρα σου Στα κρυμμένα μυστικά σου τα ταξίδια του μυαλού σου , του πιο κρυφού εγωισμού σου.
Στα μεγάλα βήματα σου , Στον παλμό ζεις της γενιάς σου Που προσπαθεί να ανατείλει Με μαντίλι και φιτίλι
Στα τραγούδια τα δικά σας , Άγρια είναι η ομορφιά σας , Της κοινωνίας ο καθρέφτης Ψάξτε να δείτε ποιος είναι ο φταίχτης
Τούτο το blog δεν είναι δικό μου , εγώ μόνο το γράφω... Ανήκει στο φίλο μου τονΓεράσιμο Π. και ότι διαβάζετε , είναι αποκλειστικά δικά του. Οι στίχοι και τα κείμενα που παρουσιάζονται εδώ , είναι προστατευμένα. Αν κάποιος θελήσει να χρησιμοποιήσει κάποιο από αυτά , ας στείλει mail : uraspirATgmail.com [change the AT to @]
.jpg)
.jpg)
